ناپيدا کرانه!

ناپيـدا  کـرانـه

محـرم  شـد  معـمـائي جـاودانـه

که تحقيقش فُسون است و فِسانـه

ملک شوريـده بود از اين فَغانـه

که دنيـا را مگـر محـشـر  فِتـاده ؟

سحرگاهان با صبا گشتم روانه

که هـر سـوئي مگـر پُرسم نشانـه

فلک را واژگــون ديدم يقينـاً

شمـردم بـي نـهـايـت مـاه پـاره

بسي خورشيد و مه ديدم شبانه

فـراز نيـزه هـا بـرجـي نـهـاده

مـن از خـار بيـابـان مي شنيـدم

دويـدنـهـا بـه پـاي کـودکـانـه

زِصحرايي گذشتم خشک و سوزان

فقـط خـون و فقـط آتـش زبـانـه

به دريـايي رسيـدم پُـر تـلاطـم

چو کـوهـي مـوج آن در هر زمانـه

به ساحل جزر و مدّ خـون بديـدم

زمين مي شد زِ هر موجـش خـرابه

در آن، کشتي فرو مي شد به دوران

که مي راند نـاخـدايش عـاشقـانه

چنان لنگـر کِشد بر عرش و کيوان

که گـويـا مي رود او سـوي خـانه

شدم حيران از آن فرمان و سُکّـان

به عرش، او چـون گرفته آشيـانه؟

حسين گويان به کشتي آي و بُگذر

از  ايـن دريـايِ ناپـيـدا کـرانـه

بريز اشکي زِ خـون، با موجِ دريـا

حسيـنـي شو؛ غـلامي جـاودانـه

سروده: دکتر سيد مهدي موحد ابطحي (غلام)

بحر هزج مسدس محذوف (مفاعيلن مفاعيلن فعولن)