قرآن پژوهی «انتقام»

مقدمه

اين پژوهش محوري درباره واژه قرآني «انتقام» مدتي پيش انجام شد. 

منظور از قرآن پژوهي، تحقيقاتي است که بر قرآن و جنبه هاي مختلف آن و به روش قرآن پژوهي انجام مي گيرد و منحصر به تفسير ترتيبي مصطلح، تفسير مسئلهي، پژوهشهاي علوم قرآني، و . . نيست.

روش 

روش قرآن پژوهي حاضر برگرفته از تحقيقات و تجاربي مي باشد که طي دو دهه توسط استاد دکتر سيدمهدي موحدابطحي انجام شده است. اين شيوه هفت مرحله متمايز دارد:

1) تعيين مسأله، 2) واژه شناسي مروز آیندهت، 3) استقراء، 4) ربط (ترابط)، 5) استفاده از تبيين هاي مبين قرآن، 6) استخدام علوم (به کارگيري علوم بشري براي فهم قرآن)، 7) ايده پردازي و نظريه پردازي (استخراج نظرگاه قرآني)

گفتني است، فهم قرآن مبتني بر چند پيش فرض معرفتي، انس با قرآن و متدولوژي خاص (قرآن پژوهي) مي باشد.

نتايج

1. انتقام از ريشه ن. ق. م. مي باشد اما اين ريشه در قرآن هم به صيغه ثلاثي مزيد و هم ثلاثي مجرد به کار رفته است. اين دو معناي يکساني ندارند.

2. انتقام به معناي رايج (آسيب رساندن به خاطر کينه و عداوت) هيچ جايگاهي در فقه و شريعت اسلامي ندارد. با اينحال، برخي رفتار و اعمال انساني شايسته تعزير و تأديب، حد شرعي يا قصاص هستند.

3. شرايط انتقام: ظالم بودن و تعدي به حريم الهي، تکذيب آيات الهي توسط قوم و گروه، نبودن اميد به بازگشت آنان،  

4. موانع انتقام: 1) تفکيک نبودن مؤمنان از کافران و مجرمان، حضور حجت خدا (پيامبر يا امام) در ميان قوم، 3) مصلح بودن قوم و جامعه، 4) مردم يکديگر را از فساد نهي کنند.

5. انتقام الهي فقط در سه مورد اتفاق افتاد: انتقام از قوم شعيب و از قوم موسي.

6. انتقام مردم از مردم 

7. مواردي که خداوند وعده انتقام داده است: 

در حال تکميل اين نوشتار هستم . . . . . . .