مي دويدم

بر خار و خَس دويدم من بي پـدر نبـودم

او گفت و من ­شنيدم: اي­­ کاش و من نبودم

چون مي ­زدند سيلي هفت ­آسمان شد نيلي

بر روي نيـزه ديـدم روي پـدر کـبــودم

گر سايبـان گرفتـم غيـر از پـدر نديـدم

در خاک مي­ نشستم خاشاک کِـي زُدودم؟

من پاي و سر برهنه هر سو دويـده خسته

گرگـي نمود صيـدم با رو به خـاک فرودم

بـي چـادرم نبيـنيـد من دخـتـر بتـولـم

از گـرد و خـاک اين راه پوشيه اي فزودم

ناگـه جهان بچرخيـد لرزيـد ماه و خورشيد

بر پـا نشـد قيـامـت سيـلـي زد او وجـودم

اين گوشـوارة من هوش از سرش برون کرد

هم پاره­ گشت گوشـم هم ­هـوش رفته بودم

اين گـوش پـاره­ من بـود آشـنـا پـدر را

مي­ گفـت و اي­ يتيـمم: مُردم، چرا نبـودم!

گـر تو غـلام مـايـي غـمـخـوار کـودکـاني

گردي بشوي زِ رويم اشکت به جـايِ رودم

بحر مضارع مثمن اخرب (مفعول فاعلاتن×2) 

 سروده: غلام (دکترسيدمهدي موحد ابطحي)