حسادت آتش مي زند!

درب خانه نبوت را آتش زدند!

اما نه يهوديان يا مسيحيان يا مشرکان يا گبرها و ملحدان! مسلمانايي که خود را اصحاب و يار آخرين فرستاده خداوند مي دانستند!

چرا؟ آيا نمي دانستند خانه نبوت است؟ نمي دانستند که بايد مزد رسالت پيامبر خاتم و هدايت خودشان را به اين خانه بپردازند؟ نمي دانستند اهل خانه پاک ترين پاکان روي زمين اند؟

بلي مي دانستند! اما طمع کردند در تنور انتخابات سقيفه بهره اي ببرند! کينه هاي بدر و خندق و حُنين را بيرون بريزند! اينها احقاداً بدرية و خيبرية و حنينية و غيرهنّ [1] بودند! 

بلکه حسادتهاي نهادينه شده را بيرون بريزند! از مکه تا مدينه، و از کعبه تا سقيفه! آري، خدا در زمان حيات پيامبر پيش بيني کرده بود که اين مسلمان نماها درون خود را برون ريزند: أم حسب الذين في قلوبهم مرضٌ أن لن يخرج الله أضغانهم[2]. آن کينه و مرض نزديکان پيامبر بود که شعله هاي حسادت را بر درب خانه زهرا (ع) برافروخت! 

حسادتهاي عايشه بود که دلِ همسرِ خديجه را مي سوزاند، بر خانه دختر خديجه زبانه کشيد و درب خانه اش را سوزاند، پاره اي از تنِ دخترِ پيامبر را ميراند و صحنه روزگار را سياه کرد! همان سياهي که پرچم داعش دوباره نمايان کرده است!

- پيامبر خديجه را بسيار دوست مي داشت ولي عايشه بسيار تنفر داشت.

- پيامبر محبت خود به پاره ماندگار از خديجه را عيان مي کرد ولي عايشه تنفر خود از خديجه و يادگارش را پنهان نمي کرد.

- عايشه پس از بيوه شدن در هفده سالگي[3]، فرصت هدايت در خانه پيامبر يافت ولي به پيامبر خيانت کرد و به تهديد خدا در قرآن سياه رو ماند [4].

- هرچه پيامبر به سال دهم هجري نزديکتر مي شد، کينه ها و توطئه ها و حسادتهاي عايشه شديدتر و عميق تر مي شد.

پانويس:

1: قسمتي از دعاي ندبه که در پگاه جمعه براي تجديد پيمان با موعود باقيمانده خوانده مي شود.

2: سوره محمد (ص)، آيات 29 و 30: أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَنْ يُخْرِجَ اللّهُ أَضْغانَهُمْ. وَ لَوْ نَشاءُ لَأَرَيْناکَهُمْ فَلَعَرَفْتَهُمْ بِسِيماهُمْ وَ لَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ وَ اللّهُ يَعْلَمُ أَعْمالَکُمْ 

3: رجوع کنيد به مقاله أم بيت الوحي و الرسالة از همين نويسنده. هم کتابهاي اهل تسنن و هم منابع شيعي تصريح کرده اند که دختران ابوبکر و عمر (عايشه و حفصه) به پيامبر توطئه و خيانت کردند.

البته مي توان با استناد به آيه 5 از سوره تحريم، ثابت کرد که زنان پيامبر پيش از وفات ايشان همگي بيوه بودند و هيچکدام دوشيزه نبودند حتي عايشه: عَسى رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَكُنَّ أَنْ يُبْدِلَهُ أَزْواجاً خَيْراً مِنْكُنَّ مُسْلِماتٍ مُؤْمِناتٍ قانِتاتٍ تائِباتٍ عابِداتٍ سائِحاتٍ ثَيِّباتٍ وَ أَبْكاراً .

گفتني است ماريه قبطي که مادر ابراهيم فرزند پيامبر بود، کنيزي بود هديه شده که ذيل مفهوم «ازواجاً» در آيه فوق قرار نمي گيرد.

4: سوره تحريم، آيه 4: إِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُما وَ إِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِيلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمَلائِكَةُ بَعْدَ ذلِكَ ظَهِيرٌ.

سوره تحريم آيه 10: ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِينَ كَفَرُوا امْرَأَتَ نُوحٍ وَ امْرَأَتَ لُوطٍ كانَتا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبادِنا صالِحَيْنِ فَخانَتاهُما فَلَمْ يُغْنِيا عَنْهُما مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ قِيلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ.